19 mei 2009

Welke weg moet je bewandelen als je zorgbehoeftig wordt en thuis wilt blijven wonen zo lang dat mogelijk is? Waar moet je heen voor hulp? Wat is de rol van de gemeente hierin? Op wat voor soort hulp heb je recht? Hoe kun je zo lang mogelijk zelfstandig blijven wonen? In het goed bezette politieke café van PACT Aalsmeer van 19 mei jl. in Bacchus, is geprobeerd een weg te wijzen in dat doolhof van zorgmogelijkheden.

Om voor zorg in aanmerking te komen is een indicatie nodig. Op een vraag uit het publiek waarom het wel twee maanden moest duren voordat een indicatie gegeven kon worden antwoordde wethouder Overbeek dat hij er ondanks de lange wachtlijst voor zou zorgen dat bij spoedzorg de gemeente afspraken met de zorgaanbieders zou maken om die zorg zo snel mogelijk te verschaffen. Wanneer je niet weet waarheen te gaan voor zorg, dan is daar te allen tijden het zorgloket van de gemeente, die helpt bij invulling van formulieren en bij de verwijzing naar de juiste instanties.

Die sociale opstelling van de wethouder kreeg goedkeurende bijval van het publiek. De verschillende zorginstanties zijn niet altijd in staat om adequate zorg te leveren en vooral in de beginfase van de zorg gaan er dingen mis. Dat werd wel duidelijk door de opmerkingen en vragen uit het publiek. Er is bezuinigd op de zorg. De overheid draait aan de knoppen en de zorgaanbieders moeten zich strak aan de voorgeschreven indicatie houden. Dat mag je best rantsoenering noemen. Het wordt de mensen die de directe zorg verlenen er niet makkelijker op gemaakt.

Toch is er geen reden om er somber over te zijn. De gasten van het PACT Café spraken met veel enthousiasme over hun werk en toonden zich zonder uitzondering begaan met de mensen die zorg nodig hebben. Hetty Heijerman, zorgcoördinator namens Amstelring, mevrouw Riet Spaargaren coördinator thuiszorg namens het Zorgcentrum Aalsmeer, Hans van Fulpen, lid van de raad van bestuur van Amstelring en niet te vergeten de heer Arie de Bruin van de Seniorenraad.

Zij allen waren zeer goed geïnformeerd en konden de zorgen die onder het publiek leefden over de zorgverlening met ze delen maar ze ook helpen en tevreden stellen met de beantwoording van de vele, vele vragen die er leefden. Onder voorzitterschap van de directeur van de Parkinson Patiënten Vereniging Nederland, Stefanie van Vliet was het een vruchtbare, leerzame bijeenkomst, die natuurlijk veel te kort was.

Marian Kaaijk